Home » Blog: 14 en co.

BLOG: 14 en co.

 

Derde klas (tweetalig) havo, daar gebeurt een heleboel. 

Zoals de informatieavond op school, waarbij enkele kinderen vragen

waar mijn volgende blog (op Instagram) blijft! 

Echt, willen jullie die graag lezen? Nou...hier heb je 'm!

 

 

DEEL 10: 0 %

 

Kenau: de vrouw die bekend werd door haar verzet bij de verdediging van Haarlem tijdens de Tachtigjarige oorlog.

Kenau: grote, bazige vrouw (kreng)

 

Ja, zo voel ik me in mijn ‘strijd’ tegen alcohol bij 14/15-jarigen, een kenau.

De campagne NIX18 vecht met me mee, maar verder voelt het alsof ik er echt alleen voor sta. Hoewel, Ella’s vader is het ook met me eens, wij willen gewoon niet dat ons kind drinkt. Nooit.

Wishful thinking, ik weet het. Ze is erin geïnteresseerd geeft ze toe. En ze doet het niet omdat ‘het van jullie niet mag. Anders had ik het gedaan hoor!’

 

Al haar vrienden drinken (zo lijkt het). Hoezo? Hoe, wat, waar, waarom kan dat?

Dat bier drinken normaal is voor kinderen was toch voor het laatst in de 17eeeuw?

Het zit erin gebakken bij de mensheid. Alcohol is voor de lol, alcohol is normaal. Je wordt er losser van en je vergeet wat voor gekke dingen je allemaal uitgespookt hebt. Nou, ik weet liever wél waarom ik een onderbroek op m’n hoofd heb of hoe ik thuis ben gekomen.

Saai! Ik weet het, in dat opzicht ben ik altijd zo geweest. 3 glazen safari jus achter elkaar (nou ja, waarschijnlijk in een tijdsbestek van 2 uur ofzo) op m’n 17was het heftigste dat ik met alcohol heb meegemaakt. En die dronk ik alleen omdat ik een jongen leuk vond, die inderdaad daarna mijn Zeeuwse vakantievriendje werd (aha, alcohol loont!). En Ella’s vader is op diezelfde leeftijd doodziek geweest van het drinken van een heleboel Martini (ook op vakantie met vrienden). Martini, ik liet Ella laatst dat woord tegen haar vader zeggen om te kijken hoe hij zou reageren. Ja, dat gaf herkenning. ‘Oh ik was zó ziek,’ zei hij tegen zijn dochter.

 

Anno 2019 weten we hoe slecht alcohol is voor de ontwikkeling van de hersentjes van onze kinderen. En is NIX18 er. Maar zij en ik kunnen roepen zoveel als we willen. De groepsdruk telt. Wodka telt. Net als bier, Bacardi en Hugo.

De jongeren mogen drinken van hun ouders, zo heb ik het begrepen, thuis bij een van hen.

En ik? Ik geef Ella een fles Hugo Zero mee voor het ‘indrinken’ vanavond. En Radler 0%.

Ze mag uitdelen, graag zelfs.

 

Een klein schokje teweegbrengen bij anderen, dat wil ik graag. Al denken ze maar 1 seconde: Hé die Ella en haar gekke moeder. Die doen het anders.

Sorry jongens, ik wil dat jullie gezond blijven. En kunnen navertellen hoe het feest is geweest. Ella, misschien word je 100% minder populair van het drinken van dit spul. Dan spijt me dat. 0%.

 

DEEL 9: PARIS JE T’AIME

 

Parijs beleven met (pre)pubers, hoe doe je dat?

Zorg ervoor dat je een McDonald’s vindt (makkie), met de metro en een toeristentreintje reist, een shoppingwalhalla vindt, macarons koopt en elektrische stepjes huurt. Met deze voorwaarden zullen ze accepteren dat jij foto’s wil maken van historische gebouwen, naar de grootste begraafplaats van Parijs toe wil

(‘Lopen we hier nu tussen anderhalf miljoen doden?!’) en via Centre Pompidou door de joodse wijk Le Marais wil dwalen.

 

Spontaan sushi halen en opeten in het mooiste park (Jardin du Luxembourg) was ook een goed lokkertje, evenals Notre Dame, waar van de brand weinig te zien was omdat vooral de boven- en binnenkant waren aangedaan. Het Louvre werd dankzij Beyoncé, Jay-Z en hun clip Apeshit niet meteen afgewezen. Dat laatste deed ik notabene zelf, nadat we er bijna 2 uur hadden rondgesjouwd. Ik was er al eerder geweest, maar wat viel het tegen, zeg.

Van alles was er te veel, te veel van hetzelfde: mensen, beeldjes, schilderijen, sarcofagen, ruimtes en indrukken. Snel op adem komen in het park buiten. Stadsparken vind ik dus echt geweldig. Wat een rust te midden van de drukte.

 

Nadat Ella op dag 3 (een dag voor vertrek) een uur of 2 heeft mogen shoppen ergens in het centrum (met papa achter zich aan, omdat mama met broertje naar het hotel terugging -hij hoefde immers niet álles van zijn zus te pikken-) zuchtte ze en zei: ‘Nu zou ik wel naar huis willen.’ Ze was voldaan, had een truitje en rok gescoord, selfies gemaakt met de Eiffeltoren, het park en het Louvre als achtergrond en het was wel genoeg zo.

Toen ze besefte dat het nog niet klaar was, zette ze zich er overheen en stapte ze bij papa voor op de step om richting Le Marais te scheuren, waar we afstapten en…in een kledingwinkel belandden. Er konden in een ‘photobooth’ gratis afdrukken gemaakt worden dus mama had lol, maar toen was het echt tijd om even buiten rond te wandelen. En het prachtige Parijs gedag te zeggen.

 

Het is te doen met pubers, als je ze het idee geeft dat ze ook wat te zeggen hebben.

En dan vooral doen wat je zelf leuk vindt. Ze weten dat hun moeder (over)enthousiast kan raken en 1001 keer per dag roept: KIJK NOU!’.

Dan zuchten ze (samen met papa) een keer en hobbelen begripvol achter haar aan. Want mama heeft best leuke ideeën.

En het hotel heeft een heerlijk ontbijt. En goede gratis wifi.

Paris, je t’ aime.

 

 

 

 

Toen wij ook samen ergens gingen eten...

DEEL 8: SESAMBOLLEN

 

‘Ella, ik zag een leuke post op je insta stories over Sakana, maar je hebt helemaal niet bij dat restaurant gegeten, je was bij Mint…’

‘Maar ik had ook Mint geschreven!’

‘Nee hoor, Sakana.’

‘O ja, ik zie het!’

 

Lekker hoor, zo’n moeder die jou zelfs vertelt wáár jij sushi hebt gegeten.

Bij restaurant Mint dus. Met vriendin Julie. Die wist welke dingen wel en niet lekker waren. Ella ging voor de sesambollen. Ze lust heel veel, maar deze drie hoopjes waren zompig en echt niet te harden als ik Ella mag geloven. Julie had haar gezegd dat ‘all you don’t eat’ (extra) in rekening wordt gebracht, dus Ella (kind van haar moeder) zocht nu in paniek een manier om de bollen discreet weg te werken.

‘Mam, ik heb er één op m’n bord geprakt en de andere twee in m’n handen gehouden met m’n mouwen eroverheen. Toen ben ik naar de wc gelopen en heb ze daar weggegooid…’

Ja, we zijn beiden tegen voedselverspilling, maar deze ingenieuze verdwijntruc vind ik geniaal.

 

Over een paar maanden zal ze dankbaar eten wat haar aangeboden wordt, want als ze geluk heeft mag ze mee op uitwisselingsreis naar Indonesië. Eerst moet ze nog door de ballotage komen. Elke leerling van 4 havo en vwo op deze school maakt zo’n reis naar ergens op de wereld. Het motto van veel jongeren blijkt: Buiten Europa! Nou ja, ik hoor het bij Ella’s vrienden. Italië en Spanje zijn niet ver genoeg (voor mama natuurlijk wel) en Ella’s pijlen zijn gericht op Indonesië. Mocht ze er daadwerkelijk heen gaan, dan zal ik er meer over vertellen.

 

In april volgend jaar zal er een kind van ver híer in huis komen.

En weet je wat ik het mooie daaraan vind? Dat de Nederlandse leerlingen dan een week met hun gasten ons eigen land gaan ontdekken. Van de Efteling naar de Keukenhof.

Van Eindhoven naar Amsterdam. Om Nederland te ontdekken moeten ze wel eerst naar

Zuid-Afrika. Spanje. Peru. China. Italië.

Of Indonesië.

 

 

In het ziekenhuis wilde ik iets voor 'de zieke' kopen. Suikervrije zakje snoek heb ik maar links laten liggen. Hij was blij met zijn chocoladereep waar met grote letters op stond: VOOR JOU, LEKKER DING.

DEEL 7: TAAL IS COOL

 

We zaten in het ziekenhuis aan opa’s bed (alles oké, operatie geslaagd) toen oom Ton zijn voet tegen die van Ella zette.

’Wat doe ik?’ vroeg hij. Ella snapte er niks van.

‘Ik zet voet bij stuk,’ legde Ton uit. Ella snapte het nog niet. Alleen ik lachte.

 

‘De jeugd van tegenwoordig kent geen spreekwoorden en gezegdes meer,’ klonk uit het ziekenhuisbed.

‘Oké Ella, we gaan jou testen!’ riep ik blij. (Ik zeg niet hoe haar gezicht erbij stond.)

De appel valt niet ver…          van de boom.

Goed zo!

Hoge bomen vangen veel…    wind.

Yes!

Hoog van de toren…               springen.

Huh?

Van het kastje naar…            het wasje?

Nee!

Water bij de…                        wijn...

…doen. Ja, goed zeg!

 

‘Weet ik veel wat het allemaal betekent,’ snauwde ze er achteraan.

Rondom opa’s bed legden we de uitdrukkingen uit, maar niks kon haar minder boeien.

Ik vergoelijkte het nog met de opmerking dat ze veel les krijgt in het Engels en het Nederlands daardoor toch wel achtergesteld wordt.

Voor Ella’s broertje hebben we een andere middelbare school gekozen. Daar wordt niet tweetalig lesgegeven. Van Fortnite leert hij genoeg Engels, ben ik van mening.

 

Toen ik onlangs met de twee schatjes in de auto zat kwam een gouwe ouwe op de radio.

Ik zette het geluid harder en riep: ‘Gaaf lied! Don’t stop wiggle wiggle…’

Mijn Engels was toen (1994) best goed, maar wat ik nú hoorde!

‘OMG!’ riep ik (modern hè). Je had die twee glimlachende koppen in de auto moeten zien. ‘Goeie tekst, mam!’

Thuis zocht ik meteen de hele songtekst op van het lied van The Outhere Brothers.

Jezus, dat had ik in ’94 allemaal niet goed verstaan. Gelukkig.

Jammer.

 

Toen alles nog...klein was...

DEEL 6: STFU

 

‘Morgen ben je vroeg uit, dan ga je meteen beginnen met leren,’ waren haar vaders stellige woorden.

‘STFU* you little man,’ was haar lachende antwoord, wetende dat papa dat niet zou begrijpen. Ze liep de kamer uit.

Ik riep haar terug: ‘El, ik moest even nadenken, maar nu snap ik de afkorting, jij monster.’

Volgens mij gaf ze me een knipoog, waarna ze nogmaals de kamer verliet, op weg naar haar slaapkamer. Om te leren.

Correctie: om met haar telefoon te spelen.

 

Een paar dagen voor deze proefwerkweek had Ella me nog enthousiast geappt over haar toekomst. Dat ging ongeveer zo:

 

Mama ik wil psycholoog worden

Wil ik mensen hun problemen horen?

Of ga ik creatief worden?

En de wereld over?

Of verpleegkunde

En dan de kinderafdeling

Pfff docent beeldende kunst verdient niks

1600-2000 per maand en psycholoog 3000-4000

WTF

Of ik word pedagoog

Ja in Amsterdam

 

Heerlijk dit soort monologen. Ze moet nadenken over haar toekomst, heftig hoor.

Een toekomst waarin zoveel mag en kan. Kiezen is lastig, maar ze moet wel beseffen dat ze die vrijheid/dat recht heeft.  

Midden in de proefwerkweek staan om 11 uur ‘s ochtends 4 joelende meiden voor de deur, klaar met school voor die dag.

Als Ella ziet dat de koelkast nagenoeg leeg is, trekt ze er met de club op uit richting supermarkt. Ze komen terug met een voedzame lunch: cakejes, brownie en kleine pizza’s.

Loslaten, bemoeien, loslaten, bemoeien gaat als mantra door mijn hoofd. O, is er ook een tussenweg? Achteraf met haar praten over deze actie. Wat kan wel en wat kan niet?

Maar dat moet ik voor mezelf wel even bepalen. Elke dag opnieuw.

Soms moet je als ouder gewoon STFU’en en slikken.

I love pubers.

 

 

*Shut The Fuck Up = hou je mond even dicht, ik ben bezig

(Serieus, online gevonden. Hoe lief! De vertalers voelen duidelijk met ouders van pubers mee.)

 

 

 

DEEL 5: LIMBURGSE VLAAI

 

‘Mam, ik lees hier dat Martin Luther King dood is!’

‘Lieve schat, dat is hij al zo’n jaar of 50.’

‘O wacht, het is Martin Luther King Day.’

Zijn I have a dream is natuurlijk wereldberoemd en eigenlijk is het wel een mooi bruggetje naar de toekomstige studiekeuze van mijn derdeklasser.

 

Als je het -zoals meneer King- hebt over in vrijheid kunnen kiezen...vandaag is Ella met haar klas bij een hogeschool op bezoek geweest. Dit in het kader van de profielkeuze. Het was interessant, onder andere in een echte collegezaal, maar wel vooral gericht op techniek.

Laat dat nu net niet Ella's droom zijn, maar ze kreeg wel een mooi advies: kies vooral wat je leuk vindt. 

Aan de ‘lopende band’ werden in een jongens-tegen-de-meiden-race vliegtuigjes gevouwen en gegooid. De meiden hadden die dingen sneller klaar, de jongens gooiden echter gerichter in de bak waardoor ze wonnen. Daarna bouwde de groep een toren van rauwe spaghetti en marshmallows. Ella had vooral lol in het opeten ervan.

 

Omdat ik zelf van vreemde talen hou, vroeg ik Ella laatst: ‘Is tolk worden niks voor jou?’

‘Neeee, dan moet ik van die rare bewegingen maken,’ was haar antwoord.

Toen begreep ik dat zij aan een doventolk dacht. 

Misschien ligt er voor haar een carrière als fotograaf in het verschiet.

Afgelopen weekend was het namelijk prachtig lenteweer en had ik het gezin (inclusief hond) zo gek gekregen in Limburg een kastelenroute te gaan lopen. Hoe hield ik iedereen bezig en tevreden op een wandeling met Protesterende Pubers?

Ik verzon een fotowedstrijd: maak mooie plaatjes van wat je ziet, stuur je top 3 naar opa (hij ontving 12 foto’s) en die kiest dan zijn top 3 uit.

 

Resultaat na twee uur gezellig wandelen, chips en ijs eten, spelen en fotograferen:

  1. De foto van papa met de dampende paardenpoep (Ella: liggen er in Limburg koeienvlaaien of kruimelvlaaien?)
  2. Ella’s foto van haar schoenen in de ondergaande zon, waarbij ze op de kop in een klimrek hing
  3. Gedeelde derde plaats voor de foto van Willem en mij. Het was zíjn telefoon, maar míjn vinger die drukte en wiens idee het was? Daar strijden we nog om)

 

Als Ella geen techneut, tolk of fotograaf wordt kan ze altijd nog voor turnen gaan, zo behendig klom en hing ze in dat rek foto’s te maken. En als je je afvraagt waar Willem in terecht kwam na de sprong over het paaltje…

 

 

 

 

 

DEEL 4: QUEEN CHICKEN

 

Open dag/avond op je middelbare school. Waarom zou je vrijwillig ’s avonds terugkeren naar dat hol? Misschien om je broertje van 12 er rond te leiden? Best zinloos, aangezien hij voor een andere school gaat kiezen. Oké vooruit, je gaat omdat je moeder het ‘gezellig’ vindt. Het is haar oude school en binnenkort gaat het hele gebouw plat en komt er een complete nieuwbouw.

 

We praten met je gymleraar die wanhopig probeert je broertje toch voor dézeschool te laten kiezen (‘Hier werken nou eenmaal de leukste gymleraren’) en we zien een bankje waar verkleedkleren op liggen. Een bordje CKV staat ernaast. Aha, de oude pet en jas zijn van Vincent van Gogh en de uitbundige outfit van Freddie Mercury himself! Je laat je gek maken door je moeder (die het alleen maar ‘gezelliger’ vindt worden) en voor je het weet sta je in je apenpakkie in een blog. De CKV-juf vertelt dat je dit vak het komende jaar gaat krijgen, dus je kunt je lol op.

 

Ella, kun je je nog herinneren dat je moeder in de brugklas klaagde dat als er een uur (of meer) uitviel, jullie niet goed opgevangen werden door de school? Dat je bij Jumbo een frikandelbroodje stond te kopen en naar de nieuwe puppy van je vriendin ging kijken?

Onder schooltijd, ja.

Wel, nu zijn we twee schooljaren verder en vindt je moeder dat je niet meer opgevangen hoeft te worden. Dat was toen. Maar pech voor jou, nu vindt de school dat het tóch moet: na twee uitvaluren volgt er nog een laatste (5e) lesuur. Je had ons thuis herhaaldelijk gesmeekt of je dat uur mocht ‘skippen’ en of wij een briefje wilden schrijven. ‘Nee, Ella, dat doe ik niet. Probeer het zelf op school maar te regelen,’ waren mijn wijze woorden.

Nou, dat heb je gedaan…ik kreeg een foto opgestuurd van een tafel vol gebakken kippetjes, een blikje cola, een zak kroepoek en…nog meer bakjes kip. Nu ik goed kijk, hebben jullie het ook nog op school zitten opeten, in het hol van de leeuw!

Als antwoord stuurde ik even later een schermafdruk van de mededeling ‘ongeoorloofd afwezig’ voor het 3een 4euur. Maar dat kippetje…dat was heerlijk. En hoe je dat andere oplost zie je dan wel weer.

 

Om op Freddie terug te komen…wij draaien thuis af en toe Queen-muziek (en een heleboel andere) dus je was er al mee bekend. Maar toen een vlogster Bohemian Rhapsody nazong achter haar piano was je verkocht. Je draaide het lied zelf steeds vaker en kan de tekst meeblèren. En toen kwam de film in de bioscoop. Je bent er met je vader naartoe geweest en bent nu een echte Queen-fan. Leve de oude muziek en nostalgie in het algemeen!

 

 

 

 

DEEL 3: MIDDELVINGER

 

‘Mam, ik ben het met zóveel dingen niet eens op school. Al die toetsen, de straffen, hoe leraren doen…’

Ella weet dat ik bij zo’n opmerking meteen in de startblokken sta om eens flink mee te klagen.

 

Deze keer klaagde ik niet, maar kwam ik met een oplossing: flipping the classroom.

Toen Ella die term hoorde zei ze: ‘Flippen, ja, dat doen de leraren graag en vaak!’

Zeven jaar. Zo lang ben ik al niet meer voor de klas te vinden. Maar door mijn werk als tekstschrijver van online onderwijstrainingen ben ik nog bij het wel en wee van het onderwijs betrokken. Tel daar een puber en een achtstegroeper bij op en je kunt er niet meer onderuit.

Het ‘flippen’ kwam in een training voorbij: je draait de tijdsbesteding op school en thuis om. Say what?

De klassikale kennisoverdracht maakt plaats voor video’s of andere vormen van online instructie bij de leerling thuis. Het oefenen van de stof gebeurt vervolgens op school. Meer ruimte voor uitleg en verdieping. Jippie!

 

En donder die grote hoeveelheid toetsen ook meteen weg en ga ‘formatief evalueren’: meer inzicht krijgen in (de ontwikkeling binnen) het leerproces en niet slechts het product.

Práát met die kinderen!

Makkelijk gezegd vanachter mijn pc’tje. Hulde aan de (le)raren die elke dag naar die heerlijke pubersmoeltjes mogen kijken en verzuchten: ‘Hoe krijg ik hier iets ingestampt dat enigszins interessant voor ze is?’

 

Terwijl ik dit typ hoor ik wat gerommel in de keuken en vanuit het niets de vraag:

‘Hoe lang bestaat de middelvinger al?

Ik kijk op van m’n scherm en zie Ella met de armen vol voedsel, drinken en telefoon naar boven verdwijnen. Ze verwacht kennelijk geen antwoord van me.

Hé, en die middelvinger dan? Ik zoek het zelf wel op.

 

 

DEEL 2: MATH IN AMSTERDAM

 

Met haar 14 jaar is ze nog steeds de ‘baby’ van de klas, een van de jongsten.

Ella maakt zich nu al zorgen dat als haar vriendinnen straks uit mogen, zij dan nergens (legaal) binnenkomt. Binnenkomen…waar dan? Café, disco, club; joh daar moet je helemaal niet binnen wíllen komen.

 

Je bent dan wel een baby, er wordt wél van je verwacht dat je die fopspeen uitdoet en een ‘profielkeuze’ maakt. Het liefst zo snel en overtuigd mogelijk. Gooi je wiskunde weg, samen met je poepluiers? Graag!

Na die 100 minuten durende toets van vandaag zou ik ook die neiging hebben, ja. Op foto 1 zie je Ella’s studiehouding na uren in haar boek/op haar telefoon gestaard te hebben…

Bij het profiel Cultuur & Maatschappij mag het -een leven zonder wiskunde- maar is het verstandig met het oog op je (vervolg)studie?

Er is voor Ella één voordeel aan wiskunde: ze is al tweemaal naar Amsterdam gebracht om hulp te krijgen van haar grote wiskundeknobbel-nicht. Ze moet er wel wat voor over hebben (lees: uren sommen bestuderen), maar dan krijgt ze er ook wat voor terug.

Samen met Sofie Amsterdam onveilig maken! Lekker door het donkere centrum struinen, over de Wallen, om uit te komen bij één van de mooiste theaters om popcorn te vreten: de Tuschinski-bioscoop (foto 2).

 

Toen Ella gisteren na uren lummelen/sommen staren even opstond om een prachtig pianostuk te spelen besefte ik: dat is toch ook hogere wiskunde? Als jouw brein deze muziek kan produceren, waarom ziet het dan niet net zo ‘makkelijk’ de structuur van parabolen en vergelijkingen?

 

Ik luister naar de klanken van Einaudi, terwijl broertje Willem op de bank naast me zit. Als hij me met een ondeugende grijns aankijkt, besef ik dat hij vandaag te weinig aandacht van me heeft gehad. Ik was te veel met ‘grote zus’ bezig. Eigenlijk al deze gehele proefwerkweek. Maar hij zál mijn aandacht trekken, heeft hij bedacht.

Ik kijk naar het programma dat hij aan heeft gezet: Naked Attraction.

Oké, bedtijd!

 

 

London, december 2018

DEEL 1: DE START VAN 2019

 

2019 begon goed voor Ella en co. Ze zou met ons -haar ouders en broertje- meegaan om Oud & Nieuw te vieren bij vrienden. En toen begonnen Ella’s vriendinnen een eigen 2019 Party te organiseren. Dat zal wel loslopen, dachten wij, dat krijgen ze vast niet geregeld.

O jawel hoor, de andere ouders vonden het oké dat hun 14/15-jarige baby’s (alcoholvrije) HUGO met elkaar proostten in plaats van met hen.

Ella ging van ’s middags tot een uur of 9 ’s avonds met ons mee (ik zal niet over de karaoke vertellen, oké Ella?!) en daarna zette haar vader haar af bij het ‘echte’ feest! Zo kwam het dat een groepje van zo’n 10 meiden met elkaar een hele gezellig avond/nacht beleefde, zonder ouders…

 

Zo’n feest hadden ze wel verdiend, na zo’n heftige schoolreis in de week voor de kerstvakantie. De vierde reis al. Na York in het eerste jaar, Barcelona en Eastbourne in het tweede was het nu tijd voor London. Ella’s Engels is van dusdanig niveau dat ze moeiteloos met de caissière kon praten over de kleding en Allstars die ze aanschafte. En bestellen bij de Mac. Nou vooruit, en veel kletsen en spelletjes doen met de lieve Britse mevrouw waar ze met de dames L. & L. mocht logeren. Na het bezoeken en beleven van de London Eye, de Jack the Ripper Walk, het theater van Shakespeare en een kathedraal, met daarnaast een zware bus- en bootreis, moet je inderdaad twee weken bijkomen.

‘Ik hoef niks voor school te doen, ik heb vrij,’ heb ik veel gehoord in deze kerstvakantie. Dat was een beetje waar, maar…anderhalve week later staan er 10 proefwerken in 5 dagen gepland! En wie maakt zich daar het meest druk om? Ja, heb je het goed geraden?

 

Waarom ik nu tóch weer achter mijn laptop ben gekropen om Ella’s (school)leven op tweetalig havo vast te leggen? Gisteren sprak ik haar klasgenoten op school (profielkeuzeavond, daarover later meer) en er waren kinderen bij die mijn verhalen misten. Yessss, dat is leuk om te horen! In de auto terug naar huis zei ik tegen Ella: ‘Dat betekent dat het wel weer over jou zal gaan, daar moet jij wel zin in hebben.’

‘Jawel hoor, leuk toch? Doen!’

Bij deze.