Home » Blog: 12 plus

BLOG: 12 PLUS

 

Na de hectische brugklas tweetalig havo/vwo

is het nu tijd om te kijken hoe het Ella en haar vrienden vergaat

in de tweede klas van tweetalig havo.

Vergeet daarbij NIET haar

liefhebbende,

bemoeizuchtige en

zich verbazende

moeder...

 

 

DEEL 13: DE FINALE

 

Het is voorbij. 

Ze heeft de eindstreep gehaald met het vonnis: over naar 3-tweetalig havo.

In de laatste proefwerkweek dachten wij als ouders: en nu moet ze het maar eens zelf gaan doen…Eindelijk, dacht Ella. En ze leerde wat, shopte wat, ging naar het concert van Beyoncé, leerde weer wat, keek op Instagram en haalde goede cijfers en kwam met een prachtig eindrapport thuis. Alsof het hele schooljaar alles vanzelf was gegaan.

 

Op de foto staan de meiden gedrieën verkleed voor een green screen om een opdracht voor Engels te doen. Van het (saaie, ik ken het) boek’ Holes’ maakten ze een flitsend filmpje waar ze een 9 voor kregen. In deze laatste blog moet ik nog wat quotes kwijt die uit de pubermonden kwamen.

Terwijl Ella fietste door Londen kreeg ik een telefoontje: ‘Mam, ik sta nu naast de Big Ben en het is hier mooi, maar fokking heet!’

‘Weet je wat ik na de havo ga doen? Een jaartje rusten…en dan neem ik een sugar daddy.’

Ella had bij de Russische juf Engels (ja, je leest het goed) een stuk Engelse tekst moeten voorlezen, waarna ze een compliment kreeg: ‘You are a clever girl. Your pronunciation is very good.’ Het scheen in ieder geval beter te zijn dan de uitspraak van de juf, die de kinderen het hele jaar niet hebben verstaan, maar wel geïmiteerd.

Bij 'biology' kwam de juf aanlopen met een penis in haar hand. Ze maakte vervolgens een Durex open met haar handen, niet met haar tanden. Dat was een wijze les. De hele klas had braaf toegekeken, zonder zich te schamen of te lachen. Ik geloofde dat niet. Het was echt zo. Ik word oud.

 

De zomervakantie is begonnen. Ella hopt van feestje naar fuif naar zwemplas naar logeren met vriendinnen in de caravan voor de deur. Met 'night swimming' in de tuin en tikkertje op het plein...om 03.00 uur 's nachts! Wat een bevoorrecht leven. Gelukkig beseft ze dat ook.

Ik bedank jullie voor het lezen, wie weet tot volgend (school)jaar!

 

 

DEEL 12: ENGLAND ONE YEAR LATER

 

Daar ging ze weer.
Voor de tweede keer in haar jonge leven op ‘studiereis’ naar Engeland.
Deze keer was het een langere bus- en kortere bootreis. Doodmoe kwamen Ella en vriendin L. aan bij hun gastgezin. Ze hadden geen idee wie die mensen waren. Lief, stom, kinderen erbij?
’s Avonds kregen we een beteuterde Ella op ons beeldscherm te zien. Hun gastouders waren 70 en 74 jaar oud en ze hadden veel eten op tafel staan, maar de meiden hadden van de stress en moeheid geen spatje honger gehad. En nu zaten ze op hun Engelse slaapkamertje sip te wezen en zich schuldig te voelen.

 

Dag 2:

Toen de telefoon verbinding maakte verscheen er een beker van Ben & Jerry’s in beeld.
‘Kijk mam, gewonnen met lasergamen! We gaan dadelijk rugbyen. Nou, doei!’
Even later belde ze vanuit het centrum van Eastbourne: ‘We kregen een pen en moesten die met vreemde mensen gaan ruilen, steeds voor iets anders en groters. We kregen daarna een Marilyn Monroe-sleutelhanger en daarna gratis bath bombs van de Lush!’
Het volgende telefoontje: ‘Mam, ik blijk oude ponden te hebben, nu moet ik ze gaan ruilen bij de bank. Doei.’
En toen: ‘Alleen de munten waren oud, die mocht ik inwisselen.’
‘Heb jij dat allemaal zelf zitten regelen daar in Engeland? vroeg ik verbaasd.
Yeah, bitch!’ was haar lief bedoelde, trotse antwoord. Met dat Engels zit het inderdaad goed.

 

Mensen die mij kennen weten dat ik zo goed als nooit bel, maar voor deze Engelse perikelen kan ik niet snel genoeg opnemen.
Het zoveelste belletje klonk hysterisch. Gierend van de lach deelde Ella mee dat ze zojuist was ondergescheten door een Engelse meeuw. Over haar gezicht en jasje.
Ja ze had het afgepoetst, gewoon met een doekje.
Nee het was niet erg, het was grappig.
Shit happens.

 

 

DEEL 11: OVER PROEFWERKEN...EN BEYONCÉ

Deel 11 heeft even op zich laten wachten. Inmiddels is Ella al over de helft van de tweede klas.
De verschillende beugels beginnen hun vruchten af te werpen en haar kledingstijl is wat kleurrijker geworden. Voor zover dit verslag over het uiterlijk.
Hoe gaat het met het schoolwerk? Met de proefwerken, de toetsen en de bijbehorende planning?

Ik zal hier niet gaan klagen over de vele gaten in het rooster. Uren en uren uitval van de lessen. Maar ook uitval bij Ella zelf. De griepgolf had ook ons gezin te pakken en steeds als we dachten dat het wel weer ging kwam ze lijkbleek terug en stortte ze op de bank neer.
Inmiddels gaat het weer wat beter en is de derde proefwerkweek bijna achter de rug. De kinderen hoor je trouwens niet klagen over de uitvaluren, maar over de vele proefwerken. Na een gesprekje met de mentor is Ella aan het testen of het haar helpt om in ‘blokken’ te leren. Bijvoorbeeld 15 minuten effectief leren, dan 5 minuten pauze. Als ik nu naar haar kijk, zie ik het vooral andersom gebeuren…
Ik heb een mooi whiteboard op haar kamer gezet met de dagen van de week erop. Ze noteert de vakken waarvoor ze huiswerk heeft of iets moet leren. Haar dans- en pianoles staan er ook op, evenals het etentje voor opa’s verjaardag en de groetjes en kusjes van vriendin J. Ella lijkt het nut van samenvattingen schrijven in te zien. Ook leer ik haar ‘gekke’ ezelsbruggetjes aan. Tja, zo ben ik mijn eigen schooltijd doorgekomen. Ze moest 7 holy sacraments leren (don’t ask) en samen kwamen we tot een donkey bridge van de 7 beginletters: BH CupMaat Piemel Hoofd Arm.

Terwijl ik dit schrijf (op een maandag) heeft haar klas een vrije dag en vindt morgen het laatste proefwerk van deze proefwerkronde plaats. En wat doe je op een vrije dag? Juist! Klaarzitten met zoveel mogelijk computers aan om kaartjes voor Beyoncé In Concert te bestellen! Ella met haar moeder naast zich en vriendin L. met haar vader PLUS Facetime. ‘Ja we zitten in het systeem!’ riepen Ella en ik. Maar ja, toen bleek alles al opgekocht en/of uitverkocht. Ella vond een andere ticketsite en de conclusie is: we hebben 3 kaartjes bemachtigd!


Eén detail hebben we over het hoofd gezien. Toen ik naar de agenda liep om met grote letters te kunnen noteren dat de meiden op een doordeweekse dinsdagavond naar BEYONCÉ in Amsterdam gaan zag ik het.
In kleine letters in de kantlijn.
Proefwerkweek Ella

 

 

'Ella ik kan niet meer! Mijn benen doen pijn...'

'Gewoon doorgaan, je hebt het uithoudingsvermogen van een 43-jarige!'

(In het café van Bossche bollenman Jan de Groot:

'Pfff kijk ze uitsloven dan.'

'Haha sukkels.')

 

DEEL 10: #LEVENLOOS

 

Halleluja, wat was het fijn om in de (vrije) weken rondom kerst en oud & nieuw even niks met school(stress) te maken te hebben. Het klinkt dramatisch, maar we hadden voor even ons ‘relaxte’ kind terug.

 

We gingen op bezoek bij Ella’s neefje en nicht, waarvan de laatste ook in de tweede klas zit, maar dan op een Gymnasium in Den Haag. Zij doet (ook) veel aan school, haalt mooie cijfers en heeft volgens mij die vakantie ook erg hard verdiend. Samen zaten de nichtjes gezellig aan tafel te tekenen en gingen ze met mij mee een middagje shoppen in het centrum van de mooie kuststad, terwijl de 2 neven samen aan het gamen waren.

Ella heeft in de vakantie ook afgesproken/gelogeerd met vriendinnen, waarvan ik er één pas eenmaal eerder had gezien, op Ella’s fuif. Een vrolijke wervelwind kwam ons huis binnen, om meteen met mij te gaan kletsen. Nouja, ik stel altijd veel vragen en meestal vindt de ‘tegenpartij’ dat leuk. Even ging het (natuurlijk) over jongens en toen Ella opmerkte dat haar ouders al 25 jaar samen zijn en weinig ‘ervaring’ hebben met anderen, keek vriendin A. mij geschokt aan, waarna ze luid en duidelijk haar mening liet horen:

‘Ooooooh LE-VEN-LOOS’.

Hierna hebben we met z’n drieën #levenloos in het leven geroepen, voor alles wat enigszins naar ‘saai’ en kansloos’ neigt. A. was even bang geweest dat ik haar antwoord brutaal vond, maar ik kan die spontaniteit alleen maar waarderen dat vertelde ik haar ook. Zij legde uit dat het haar veel leuker leek om ervaring te hebben met meerdere vriendjes. Lang leve de jeugd van tegenwoordig!

 

De dag erna kwam Ella -in het kader van protest tegen #levenloos- op het idee om eens te gaan sporten. Samen met haar vader notabene! Bij deze noemen we het Urban Bootcamp, dat wat ze als duo uitgevoerd hebben. Squats en box-jumps, samen met opdrukken en sprintjes trekken (waarbij papa haar zelfs even voort moest duwen) hebben ervoor gezorgd dat ze nu, dagen later, nog steeds met moeite de trap op- en afkomt. Leve de jeugd van tegenwoordig!

Maar wat flikte madam? De dag na het sporten kreeg papa op zijn verjaardag een prachtige tekening van haar. Daar is duidelijk op te zien WIE van hen tweeën het zwaar heeft bij het sporten. Ook is te zien dat er Bossche bollen gegeten worden en hoe degenen die in het café zitten over die #sporters #levenloos denken.

 

Wij wensen iedereen een mooi en #levenslustig 2018 toe! 

 

 

 

 

 

 

Kijk Latro, zo hou ik mijn enkels warm tijdens de fietstocht naar school: warme sokken er omheen binden en met elastiekjes vastmaken. De sokken gewoon aandoen? Nee joh!

 

DEEL 9: (KERST)ACTIVITEITEN

 

Vlak voor de kerstvakantie dompelt de middelbare school van Ella zich onder in ‘activiteiten’.

De dingen die op het programma staan -in plaats van de reguliere lessen- lijken mij leuk én leerzaam. Ik weet nog niet wat de kinderen er zélf van vinden, maar dat hoor ik achteraf heus wel van ze.

 

Ze gaan als klas een bezoekje brengen aan de Voedselbank. Wauw, dat vind ik een mooi initiatief. Ik hoop dat ze er ook iets aan mogen bijdragen, in welke vorm dan ook.

Ze krijgen sportles van examenleerlingen van de school. Proefkonijnen spelen, daar zijn ze wel goed in, denk ik. Daarnaast reist de groep af naar Tilburg om de Oliemeulen en het Textielmuseum onveilig te maken.

Brings back memories, want toen Ella klein was heeft ze in de Oliemeulen een spin en slang vastgehouden en een roofvogelshow bezocht. Wat het Textielmuseum te bieden heeft weet ik nog niet. Misschien mogen ze hun eigen jeans ontwerpen? Zó houd je tieners wel bij de les.

Tevens staat er een MCS Project gepland. We krijgen als ouders niet te lezen wat dat inhoudt en dan moet je net míj hebben. Dan ga ik bedenken waar dat voor staat: Meervoudige Culturele Shit, Must Come with Something of MaCdonald’S.

De week wordt afgesloten met een kerstontbijt. In het kader van het bezoek aan de Voedselbank, hoop ik dat dit niet te overvloedig zal zijn. En dan…op naar de kerstvakantie. Gisteren vroeg Ella me of ze één of twee weken vrij zal zijn. Ik zal haar laten kiezen.

Haar broertje is jarig op kerstavond en haar vader in de tweede vrije week. We zijn niet van die ‘feestbeesten’ dus zullen we deze dagen niet al te groots aanpakken.

 

In een van de volgende activiteitenweken zal Ella weer naar Engeland gaan in het kader van haar tweetalige opleiding. Deze keer verblijft ze dan met een medeleerling (lees: vriendin) in een gastgezin. Ik ga me daar nu nog niet druk om maken (toch?). Eerst maar eens zien wat ze gaat leren in de komende week.

Merry Christmas!

 

 

DEEL 8: SLIJMBAL EN UITVAL

 

Er is kennelijk een nieuw vak op school: Uitval.

‘Mam, de komende twee uren hebben we Uitval!’

‘Wat leer je daar dan?’ vroeg ik.

‘In de aula zitten, proberen te lezen en een beetje kletsen. Naar de Jumbo om broodjes te kopen mag niet meer, want eerder zijn we betrapt.’

 

Eerder deze week kreeg ik een appje van Ella:

Mamama bij de Mac is een broodje 1 euro.

Mijn vriendin wil er met mij naartoe.

Mag dat.

Denk t nie he.

Alleen al voor het feit dat ze dit netjes aankondigde was het ja-zeggen waard. Wat ik zei? Nee.

Ze belde.

‘Schat het is maandag,’ begon ik, ‘in het weekend hebben we genoeg gevreten (want Sinterklaas gevierd) en je kunt niet standaard na school naar de Mac!’

‘Maar we komen erlangs gefietst.’

De schat kwam thuis en had niks gegeten. Haar vriendin had cadeautjes gekocht en Ella had geholpen. Ze kreeg twee mandarijnen toegeworpen door mij. Als troost.

Wees niet bang, er is hier thuis genoeg lekkers om de pubers mee te vullen. Noodles en tosti’s ham-kaas zijn favoriet.

En slijm. Maar dat wordt niet gegeten, maar gemaakt. Op Instagram bekijkt Ella vaak slime-video’s en ze blijft proberen om de beste slijm te creëren die mogelijk is. Met scheerschuim, lijm, lenzenvloeistof enzovoort. Op de foto zie je de best gelukte slijmbal tot nu toe. Die kan allerlei vormen aannemen.

 

Als slijmballen maken een vak was, dan haalde Ella een dikke voldoende. Dit doet me denken aan ‘Physics’. We wilden een oudergesprek met de leraar omdat Ella een ‘zwak’ had gehaald voor dit vak. Voor studiehouding. Omdat de leraar ziek was op de betreffende avond, kreeg ik een mail van hem.

De strekking: Ella is een erg leuke meid is, die het vaak ‘erg gezellig’ maakt in de klas. Ze mag proberen het was serieuzer aan te pakken, zodat ze een mooie toekomst kan hebben op deze school.

 

Meneer, ik ben het helemaal met u eens. Maar niet té serieus, want dan heb ik niets meer om over te schrijven.

 

 

DEEL 7: PUBERTY

 

Het wordt weer eens tijd om wat uitspraken van Ella onder de loep te nemen.

‘Ella, waarom zit er een vlek op je broek?’ vroeg haar vader.

‘O die! Ik ben vandaag op een broodje ham gaan zitten! Vergeten eraf te poetsen.’

‘Ik snap niet waarom leraren gaan wachten tot een klas stil is, voordat ze verdergaan met de les. Als ik een conversatie heb, gaat die juf staan wachten. Dat werkt toch niet?!’

 

Hoe denken en redeneren die kinderen toch? Het puberbrein, ondoorgrondelijk, maar o zo fascinerend voor ons, ouders. Gelukkig krijgen onze schatjes daar zelf een beetje inzicht in, met hulp van de juf Biologie. Zij had al aangegeven dat Ella in een ‘relaxte’ klas zat, waar het goed mogelijk was om over de puberteit, ontwikkeling en voortplanting enzo te praten. De juf zag het helemaal zitten, vertelde Ella. Ze liet me ook verontwaardigd weten dat ze samen met 2 jongens (!) aan de hand van een plaatje een vagina moest ontleden.

Ik bladerde door de reader (met plaatjes) en glimlachte. Fijn dat de juf met deze havo-boeven durft te praten over delicate zaken. In het Engels zal het vast minder ‘erg’ klinken dan in onze eigen taal. Ikzelf sta er geloof ik om bekend dat ik alles durf te zeggen en behoorlijk schuine grappen kan maken. Maar als het erop aankomt, ben ik helemaal niet zo’n held hoor! Dan vind ik het juist zeer moeilijk om over lichamelijke veranderingen en gevoelens te praten.

‘Ga maar naar papa,’ zeg ik dan. Die kan dat echt veel beter, en dan luister (en leer) ik gezellig mee.

 

Pas geleden bracht Ella een drietal hormonen, oftewel vrienden, mee naar huis. Nadat ze de noodles en soep hadden weggewerkt, begon er één (de mijne) piano te spelen, de ander op die muziek te dansen, de derde kroop in haar eigen wereld (de telefoon) en de vierde filmde het geheel. Daarna voelden ze zich vrij genoeg om met mij enkele gebeurtenissen op social media te bespreken.

Waar was de biologiejuf toen ik haar nodig had?

 

 

Willem ziet in de school van zijn zus vooral een goede plek om aan freerunning te doen

DEEL 6: WELKE FUNCTIES?

 

Ik blijf hoop houden dat het makkelijker gaat worden. Wat eigenlijk? En voor wie?

Nou, voor ons als ouders vooral. We lijken maar geen keuze te kunnen maken tussen loslaten en ‘bemoeien’. Blijven we alles voor Ella plannen en blijven we naast haar zitten om haar (letterlijk) bij de les te houden? Dat is een dagtaak!

 

Ik wil me gaan verdiepen in het fenomeen executieve functies. Even opzoeken: deze functies worden gezien als ‘dirigent’ van de cognitieve vaardigheden, oftewel ze helpen bij allerlei soorten taken.

Ze helpen je bijvoorbeeld:

  • plannen
  • concentreren
  • flexibel zijn
  • prioriteiten stellen
  • overzicht hebben

 

Slik. Dit is precies waar ik zelf ontzettende moeite mee heb. Sorry Ella, je hebt het van je moeder. Ik zie een tiener voor me, die tegen de dokter zegt: ‘Dokter ik heb zo’n last van m’n executieve functies. Ik kan amper op tijd opstaan, mezelf zetten tot huiswerk maken lukt al helemaal niet en ik word de hele tijd afgeleid.’ (Lees: door mijn telefoon).

Dokter: ‘Probeer je last eens kort samen te vatten.’

Tiener: ‘M’n ouders!’

 

Op dit moment is Ella blij dat wij haar zoveel helpen. Maar papa en Ella die een weekendlang bezig zijn met wiskunde kan toch niet de bedoeling zijn?

Als Ella wil gaan leren, gaat het ongeveer als volgt:

Boven gaat ze boeken en schriften ophalen (waar blijft ze nou? O, ik hoor haar zingen), de hele handel wordt beneden op tafel uitgestald, ze staat op om wat te eten te pakken (o nee nu maar even niet, ze heeft haar blokbeugel in), ze kijkt op haar telefoon waar het huiswerk instaat (ze krijgt berichtjes binnen die meteen beantwoord moeten worden), het lijkt erop dat ze daadwerkelijk in haar schoolboek aan het lezen is…10 minuten…

Abrupt staat ze op om een klassiek nummer te spelen op de piano, ze werpt zich weer op de stoel om verder te leren, enzovoort.

 

’s Avonds om half 9 presteerde ze het om nog te gaan beginnen met een werkstuk op de computer. Dat moest de volgende dag af zijn ook nog geprint worden. Terwijl ik TV probeerde te kijken, werden er allerlei vragen naar m’n hoofd geslingerd. Onverstaanbaar -ook dát nog- door die nieuwe beugel.

De TV werd op pauze gezet (leve digitale televisie) en daar zat ik weer achter de pc mee te helpen. En dat was maar goed ook, want anders had het jaar 1630 zich nog steeds in de middeleeuwen bevonden.

 

Redmiddel: binnenkort verschijnt er bij Piex een online training Executieve Functies. Die ga ik doen! Eigenlijk bedoeld voor leerkrachten om in de klas toe te passen, maar ja ik voel me (nog steeds) een juf als ik met Ella aan het werk ben. Heeft zíj geluk!

 

DEEL 5: HELP, WAAR ZIJN MIJN BOEKEN?

 

Voordat ik over de verloren boeken begin, moet ik natuurlijk nog even zeggen dat Ella -samen met 150 andere kinderen- veilig uit Barcelona is teruggekeerd.

Natuurlijk was ze doodmoe, daar had ik al ernstig rekening mee gehouden. Ik had haar op de vierde avond een appje gestuurd met de gouden tip: Als je nou vanavond gaat chillen op je hotelkamer, heb je morgen energie voor een hele dag pretpark. Om 01.17u (!) die nacht kreeg ik een bericht terug: Oeps te laat. Ik was op n feesie.

 

Vlak voor ze naar Barcelona vertrok, kreeg ik een telefoontje van haar vanaf school:

Mam, m’n tas was opeens nat en mijn beker was gewoon dicht. Toen ik mijn spullen uitpakte, vond ik een ‘gesplashte’ banaan op de bodem!

Aan deze woorden dacht ik terug toen Ella ná Barcelona en ná de herfstvakantie ontdekte dat ze schriften, readers én een schoolboek van 2 vakken miste!

Omdat ik er niet tegen kan dingen kwijt te zijn, werden hulptroepen ingeschakeld. Ons gezin had zich inmiddels verplaatst naar Griekenland, van waaruit Ella met haar tante belde, die samen met haar muziekleraar/oom de hele school ging uitkammen.

Ella: ‘Kijk in mijn kluisje!’

Tante: ‘Waar ligt je sleutel?'

Ella: ‘Thuis op tafel.’

Tante: ‘Welk nummer heeft je kluisje?’

Ella: ‘Geen idee, hij zit op ooghoogte in de hal.’

Tante: ‘We zijn nu op school en hebben al in postvakken gekeken en bij de conciërges en in de mediatheken en in klaslokalen.’

Ella: ‘Misschien bij de wc’s! Ik heb mijn tas leeggemaakt om die banaan af te spoelen. Mijn boeken kunnen ook in de vuilnisbak gevallen zijn, daar had ik alles even opgelegd…’

Mama: zucht.

 

Er werd niks gevonden, althans niets dat op Physics en Biology leek. Eenmaal thuis van vakantie mailde ik naar de leerlingcoördinator, teamleider én Ella’s mentor en ik kreeg gelukkig van alledrie antwoord.

Er werd nog net geen opsporingsbevel door mij gegeven, maar ze gingen gelukkig wel op zoek. Uiteindelijk heeft Ella aantekeningen van vriendinnen gekregen, readers en zelfs het schoolboek laten kopiëren en kon ze weer gaan leren. Niet dat ze daar veel zin in had (proefwerkweek=ellende), maar dat is weer een verhaal op zich.

Mocht iemand de verloren spullen -te herkennen aan een bananengeur- alsnog tegenkomen op school, laat het ons maar weten!

 

 

 

Met het Barcelona-boekie dat ze van me moesten vasthouden...onder de palmboom 

DEEL 4: BARCELONA

 

Parc Güell, Las Ramblas, Sagrada familia, tapas. Barcelona was geweldig. We waren er met z’n tweeën -we hadden nog geen kinderen- dus álles was geweldig. Geintje, maar het was wel makkelijker. Anno 2017 zijn die kinderen er wél en gaat de oudste eind deze week met 150 andere kinderen naar Barcelona. Ik durf niet eens meer ‘Spanje’ te schrijven, gezien de politieke ontwikkelingen daar. Laat staan dat ik m’n kind durf te laten gaan.

 

Wat waren we onbezorgd, met z’n tweetjes, genietend van de wereld van Gaudí.

De mozaïeken maakten op mij de meeste indruk. De kleurrijke steentjes fleurden zowel de stad als mij op. Hoe anders waren augustus én oktober van dit jaar. Eerst een terroristische aanslag met een busje op Las Ramblas, daarna waren er protesten en rellen omdat Catalonië onafhankelijk wil zijn van de Spaanse regering.

Dit klinkt allemaal een stuk minder gezellig dan een park, de kerk, het voetbalstadion en het strand bezoeken. Dit alles is wel wat de 150 leerlingen van de middelbare school gaan doen in de twee dagen dat ze Barcelona bezoeken. De overige 5 dagen reizen ze per bus, bezoeken ze Europa’s grootste pretpark en spelen ze in bikini spelletjes op de stranden van Salou, Malgrat én Lloret de Mar.

 

De wereld brandt en wij geven onze kinderen mee dat ze bevoorrecht zijn om te reizen en speciale dingen mee te maken. Ik wil dat ze weten wat er gaande is -ze moeten het beseffen- maar aan de andere kant ook blijven genieten. Zíj wel…

Ik als moeder vind het niet te doen. Een week ‘stressen’ omdat m’n kind in handen van een ander is, dat ik op de leerkrachten (die ik niet persoonlijk ken) moet vertrouwen en moet duimen dat er ‘zo ver weg’ niks geks gebeurt. Fijne vakantie, schatten. Kom heel thuis alsjeblieft.

 

 

DEEL 3: DE FUIF

 

(Liedje van Paul van Vliet)

'Meisjes van 13... 

…hebben van die dromerige koppies

hebben van dat dunne steile haar

willen niet meer samen met de jongens

willen nou alleen nog met mekaar’

 

Deze tekst gaat niet meer helemaal op voor de meiden van nu!

Dat van het dromerige koppie klopt in Ella’s geval echter wel; dat ze regelmatig ‘afwezig’ lijkt, heeft echter tot gevolg dat ze prachtig kan tekenen en pianospelen.

Dun steil haar gaat niet echt op. Prachtige bossen lang, dik, krullerig en vooral veel steil haar zwierden in het rond tijdens het dansen en zingen op Ella's fuif. 
Ze had 14 meisjes (2 van 12 en 12 van 13) uitgenodigd MET daarbij 3 jongens. De heren werden helemaal in de groep opgenomen. Verzwolgen bijna.

Op een gegeven moment vonden de dertienjarigen het tijd worden voor de cadeautjes. Hilariteit alom. De groep had geld bijeengelegd om een piñata te kopen. Een traditioneel papier-maché-ding dat trouwens uit China en niet uit Mexico komt, las ik net op internet. Het was geen gewone, nee het was een penis-piñata! Een groot roze ding waar Ella geblinddoekt en met een bezemsteel (!) tegenaan moest meppen. Een stoere meid hield die piñata vast (ze werd slechts één keer flink geraakt) en nadat de jarige een paar keer hard op de ballen had ingehakt, sprong dat ding open en vlogen de snoepjes in het rond, voor elk wat wils.

 

Twee dagen na de fuif werd Ella eindelijk écht 13. Ze kreeg twee aluminium opblaascijfers (raad maar welke) en ik wilde een filmpje maken terwijl zij ze in de lucht gooide. Maar hoe houd je nu de 1 en 3 goed vast, zodat ze op de camera goed te zien zijn? Eh, in je linkerhand de 3. Nee de 1. Zo goed of in spiegelbeeld?

Dit leverde mij een reeks legendarische foto’s op. Ik heb de 1 en 3 in allerlei posities voorbij zien komen. Ruimtelijk inzicht is een ‘dingetje’ voor haar. Meisje van 13…

 

 

DEEL 2: ORTHO=RECHT

Voordat Ella haar eerste beugel geplaatst kreeg, waren we al een paar keer naar de ‘ortho’ geweest voor foto’s, gebitsafdrukken enz. Toen we een grote, witte automaat in de hal zagen staan, vroeg Ella mij wat er in die orthomaat zat. Mijn antwoord werd door haar met een vernietigende blik ontvangen: ‘Schat, daar zitten kauwgom, spekkies en winegums in!’

 

Oké, toen kwam de dag dat de ‘spin’ daadwerkelijk geplaatst werd. In de ortho-ruimte was zoals altijd muziek te horen. Ella lag daar in die stoel en ik begon mee te neuriën met Madonna’s Like a virgin. Toen ik besefte welk lied het was, zei ik (natuurlijk) hardop: ‘Toepasselijk liedje voor al die pubers hier’. De assistente lachte lichtjes vanachter haar gasmaskertje. Dat zag ik aan haar ogen. Maarja, die was zó jong dat ze het lied waarschijnlijk niet eens (her)kende.
De spin, dus. Een middeleeuws martelwerktuig met 4 poten (weinig voor een spin, maar dat terzijde) dat om de kiezen ter hoogte van het gehemelte geplaatst wordt. Bedoeld om de bovenkaak breder te maken. Elke dag moet Ella zichzelf met een sleuteltje uit elkaar draaien. Daar komt het echt op neer; je eigen kaak breken.
Binnen 5 dagen had ze al een spleetje tussen haar voortanden, waar die elkaar eerder nog overlapten! Ze heeft zich flink aangesteld, de eerste dagen. Eten was eng, aandraaien was eng, mama was eng want die vond haar niet zielig. Nouja, dat vond ik wel, maar ze moest wel beseffen dat het voor een belangrijk doel was: mooie rechte tanden krijgen. ‘Ortho’ betekent namelijk ‘recht’, dat heb ik even opgezocht.

 

Het doel is nog niet in zicht, dat zal flink wat maanden (jaren?) gaan kosten.
Gelukkig heeft Ella een meelevende moeder én tante. Toen tante C. de nieuwe beugel kwam bekijken, waren haar enthousiaste, bemoedigende woorden: ‘Maar Ella, als ik jou zo zie héb je helemaal niet zo’n scheve bek!’
Als je naar de foto kijkt van Ella in de ortho-stoel, zie je haar reactie op mij. Ik merkte namelijk op dat ze er knap uitzag. Het is ook nooit goed, hè?

 

 

DEEL 1: IK GELOOF

De hectiek van week 1 -na de zomervakantie- is voorbij.

Er zijn weer tranen gevallen op het wiskundeboek. Na 6 weken sommenvrij is het sneu om te constateren dat x plus x geen 2x meer is voor Ella. Wat het dan wel is weet ze niet meer, x² misschien?

 

Nu in week 2 lijkt het beter te gaan. Ze gaat graag naar school, heeft een leuke (rustige!) klas en leuke leraren. Ella kwam thuis met 3 (!) vriendinnen begeleid door de blije mededeling: ‘Wij gaan samen huiswerk maken!’

‘Geloof je het zelf?’ was mijn antwoord.

Ze geloofde het zelf en het kwartet stalde alle schoolmeuk op tafel uit. Meteen daarna stonden de meiden op om samen tosti’s te maken. Kauwend en kruimelend hielpen ze elkaar daarna op weg met hun werk.

Een paar dagen later belde Ella me na school op met de mededeling dat ze -met dezelfde meiden- bij één van hen huiswerk ging maken. Je kunt raden wat ik antwoordde. En ja, ze geloofde het zelf.

 

Later die middag werd ik via whatsapp gebeld (met beeld). ‘Mama, jij moet ons met Frans helpen.’

Ze filmde met haar telefoon een compleet wazige pagina uit haar werkboek. Mijn Franse talenknobbel begon te schrijnen toen ik haar de woorden en zinnen hoorde voorlezen. Was dat Frans, Spaans, Engels? Ik kon het niet aanhoren en zegde/zei alle antwoorden voor. Eerlijk gezegd deed ik dat gewoon om te laten zien wat ik allemaal weet (merci beaucoup).

De volgende keer zal ik met haar de uitspraak oefenen EN haar de oefening zelf laten invullen. Beloofd.

Geloof jíj het?

Reactie plaatsen

Reacties

Willie
een jaar geleden

Haha leuke blog en geplette 🍌 groetjes willie

Kos
een jaar geleden

x plus x est deux x .... très drôle 😊