Home » Puber blog

Een 15-jarige dochter in havo 4 en het kleine mannetje in de brugklas...

 

HET NIEUWE JAAR

Het is zover...de pubers zijn me voorbijgestreefd. Ik snap hun turbotaal, feestleven en social media niet meer zo goed. Ik wil geen oud wijf worden, dus ik stel nog wel vragen: 'Wat is AF?' 'As fuck', klinkt in koor. Aha, als jullie maar wel weten dat mijn Engels altijd nog beter is dan dat van jullie. See so.

 

Het nieuwe jaar is begonnen. Willem was 'oud genoeg' om zelf (relatief veilig) vuurwerk af te afsteken en Ella ging voor de tweede keer ver voor twaalven naar haar vrienden. Ze zijn tot 07.30u opgebleven. Dat bedoel ik, dat kan ik niet eens verzinnen om te doen. En dan met een man of 12 in iemands huis slapen, waarbij ik me alleen maar afvraag: waar leg je dat volk neer? Alcoholgebruik blijkt natuurlijk een hot item bij mij. Bijna iedereen 'mag' drinken van zijn/haar ouders, ook al zijn ze 15,16 jaar. Ella weet mijn standpunt en zegt eerlijk 'wat slokjes' te hebben genomen van anderen. Ik waardeer haar eerlijkheid en hoop dat ze mijn stem en vooral ook de reden in haar achterhoofd blijft houden. Alcohol drinken is geen kinderspel.

 

Hoe ik geconfronteerd word met mijn leeftijd? Door vragen als: 'Hoe wisten jullie vroeger welk lesrooster je had....en als er dan iets veranderde? Pap, jij hebt toch zo'n leuk (lees: ouderwets) scheldwoord, iets met bijenlul, klootviool....o ja kloothommel!' Maar ik voel me ook weer heel jong en betrokken bij de 15-jarigen als ik het verdriet voel van Ella en haar vrienden wanneer Y. samen met zijn moeder voor haar werk verhuist naar Qatar. In de dagen voor zijn vertrek komt hij nog twee keer bij ons thuis langs, op mijn verzoek. Ik had hem al een tijdje niet gezien en hij danst altijd zo mooi als hij hier is (ook als hij ergens anders is trouwens). Welke jongere durft zoiets? En dat Ella dan piano speelt en hij hier door de kamer zweeft. Van zo'n jongen kan ik veel leren (het dansen achterwege gelaten) als hij zegt:  'Ach ik pas me wel aan daar, ik zie wel wat het leven me brengt.' Y. je wordt gemist, ik hoop dat het je goed gaat aan de andere kant van de wereld.

Deze is voor jou,

PROOST (met cola)!

 

 

FEESTEN EN KLUISJES

‘Dit jaar wil ik m’n feest wel klein houden, hoor, mam.’ Feest, o shit, wil je er wéér een? Misschien kun je net als L. een high tea doen, dat was gezellig, toch?’ Ja, dat vond ze een goed idee. Maar toen ging ze tellen. Op één hand, haar tweede erbij, daarna die van mij… ‘Nee mam, klein gaat niet lukken, ik heb te veel leuke vriendinnen die ik wil vragen.’

 

11 schatjes stonden op een zaterdagavond op de stoep. Klaar voor een alcoholvrije fuif, joehoe! 0% Jillz, HUGO en ice tea smaken ook goed, met kippenpootjes en geroosterde marshmallows op een houten stokkie erbij. Er ontstond spontaan een team sushi versus team pizza, aan twee verschillende tafels. Er werd gegeten, gekletst, gesocial media’d en gedanst.Een week later had ons overbuurmeisje, dat ook 15 werd, haar fuif. Vandaag kwam haar moeder naar me toe: ‘O Linda, heb jij er iets van meegekregen?’ Ik hield me een beetje van de domme, want vertellen zou ze toch wel. En ik had de herrie wel gehoord en de flinke ster in het raam heus wel gezien. ‘Nee, wat precies?’ ‘Nou, vrienden van vrienden van mijn dochter hebben tijdens het feestje de hele buurt gesloopt, bierflesjes tegen huizen gegooid, mijn regenpijp eraf getrokken en mijn fiets weggehaald. M’n dochter heeft gedreigd ze neer te steken als ze niet ophielden. M’n ex kreeg flinke ruzie met die groep. Tja, onze dochter wilde nou eenmaal veel mensen uitnodigen om geld te vangen. Ik denk dat ik nu de verzekering maar ga bellen.’ 

 

Dan is er nog die brugwup die bezig is met z’n nieuwe vrienden en vriendinnen. Die lekker gaat op school en van wiens mentor ik zojuist hoorde dat hij het met zijn groepje vrienden af en toe een beetje ‘te gezellig heeft’ in de klas. Ik kon het niet laten weer een grapje over z’n geringe lengte te maken (die van Willem, niet van de mentor -hoewel die 16 lijkt-): ‘Ja, je ziet ‘m niet zitten achterin de klas, maar horen doe je ‘m wel.’ Toen Willem op de gang aan me liet zien waar z’n kluisje zat zag ik de speling van het lot; het kluisje zat helemaal onderin. Wacht maar, als hij hier weg gaat over een jaar of 5,6 is hij de langste, wedden?

 

 

Op de rommelmarkt, terwijl haar broertje vlam vat

ROEPIES EN APPELS

 

Een maand na dit schrijven zullen Ella en haar vriendinnen een mega-ervaring rijker zijn.

Dan weten ze welke gezichten achter Najwa en de andere Indonesische namen zitten, hoe hun leeftijdgenoten wonen, naar school gaan, een feestje vieren; hoe zij tegen het leven aankijken.

 

Met zelf verdiende roepies op zak gaan ze in Yogyakarta spullen kopen en die afgeven in een weeshuis. Ik heb Ella moeten oppeppen door te zeggen dat ze dat doel voor ogen moest houden toen ze op de rommelmarkt achter het kraampje stond, in de stromende regen.

Kort daarna hielden we een prik party, waarbij 4 meiden tegelijk hun prikje kregen tegen Hepatitis en aanverwante enge dingen.

Toen de jonge hippe dokter met z’n koffertje (en knotje) onze tuin betrad, riep hij uit:

‘Wat een kippenhok hier!’ Het gekakel nam toe toen ze ontdekten dat ze een dino-pleister op hun armpjes geplakt kregen.

 

Te midden van al dat meidengeweld is er nog die brugklasser die het leuk vindt dat een ouderejaars op school naar de groep wuppen keek en vertederd uitriep: ‘Ooooooooo wat zijn ze kleeeeeeeeein!’ In de tweede schoolweek kreeg ik een appje van hem, over een onverwacht uur lesuitval: We zitten in ons eentje in de aula te kloten.

Gisteren had meneertje een rode appel mee naar school, vandaag een groene, hetgeen  de volgende berichten opleverde: Mijn appel is echt vies, mag ik hem weggooien? en een foto van de groene versie in zijn hand met de tekst: Deze is kaulo hard. Letterlijk zou hij ‘Surinaamse poep’ in zijn hand hebben, maar dat ding was echt van Hollandse bodem.

Klachten over eten zijn niet aan mij besteed, zo heb ik hem niet opgevoed. Vreten die hap!

 

 

YOU’VE GOT MAIL, BABY

 

De zomervakantie is passé, de tassen zwaar.

Vooral de Eastpak (gekocht in een Franse supermarkt) van Ella’s broertje dat er nu als brugwup ook bij hoort.

Na één van de eerste lesdagen van Ella op tweetalig havo 4 komt ze thuis en vertelt:

‘We krijgen van school een mailbaby!’

‘Een mailbaby, wat is dat in godsnaam?’

'Dat is een soort zak met meel erin, waar wij voor moeten gaan zorgen! Bij het vak Global Issues moeten we op dat ding gaan letten, het twee weken meesjouwen en ik mag ‘m niet bij papa en mama op de bank dumpen! O ja, de leraar zei dat we ‘m ook niet in ons kluisje mogen stoppen o ja én hij gaat proberen de baby te stelen om te checken of je wel goed oppast. Hij zegt dat er een soort chip inzit, maar dat gelooft niemand…’

 

Wie als leraar Global Issues zoiets verzint voor een havo 4-klas kan ‘m krijgen ook.

Aan tafel bedenken we met het hele gezin acties voor Ella en haar baby.

Natuurlijk begon ik met: ‘Ze kunnen op school beter vertellen hoe je NIET zo’n baby krijgt!’

‘Ik weet wat!’ riep Ella. ‘Ik ga die baby de tiet geven tijdens de les.’

Daarna verzinnen we namen voor de homp: Meelanie, Meelton, Meelie Bobby Brown (een actrice, red.).

Tot slot bedenken we dat er ook een mailbox in huis moet komen, waar laten we dat ding anders? Het zal mij benieuwen wat het ware doel en de opbrengst van dit experiment zullen zijn. Liever hebben we een real-life uitwisselingsstudente uit Indonesië die ruim een week bij ons in huis komt ergens in april volgend jaar. O shit die komt er ook. Maar dat is een ander verhaal.

 

Omdat we nu ook een andere middelbare scholier in huis hebben, bedenk ik me dat die natuurlijk ook aandacht nodig heeft. Ik zit samen met hem op zijn slaapkamer tussen de gekafte boeken. Hij bekijkt geïnteresseerd maar amper begrijpend zijn nieuwe lesrooster op zijn smartphone en vraagt:

‘Ak, wat is dat?’

 

Maak een Gratis Website met JouwWeb